لیلی مردازغم دوری چرامجنون نمی یاد

روی ماهش کجا پنهون شده اون رفته کجا

چراازاون برابرادیگه بیرون نمی یاد

دلت ازبس که سپیده؛لطیفه مث برف

ازخجالت تو برفی تو زمستون نمی یاد

ترس از فردا امروزم را ویرانه غم کرده

ویرانه ای که دخمه شبهای سکوت من شده

دخمه ای که فریادها را در خود حبس می کند و به زنجیر می کشد

اینجا خالی از هوای بی هواست

خالی از هر گونه بغض و گلایه است

سکوت مرده

در فریادم

بی کسی تنهایی من بود

باز مرا تنها گذاشت و رفت

و من ماندم و خاطرات

تنهایی

که تنها خاطرات تنهایی من بود

با تقدیم احترام